ඇත්තටම අපි විශේෂ අවශ්‍යතා ඇති අපේ සොයුරු සොයුරියන් ගැන කතා කරන විදිහ පවා වැරදි බව අපට වැටහුනා. අපේ ආකල්ප වෙනස් වෙන්නට මේ ගමන හේතු වුනා. ස්නෙහයේ අත්වල ඇත්තටම අත්වැලක් වුනේ අපට අප ඔවුන්ට රැගෙන ගිය ද්‍රව්‍යමය ආධාරවලට වඩා සිය දහස් ගුණයක ආධ්‍යාත්මික පෝෂණයක් ඔවුන් අපට දුන් බව අපට පසක් වුණා.

"ඉස්කෝලේ කියන්නෙත් සමාජයේම කාෙටසක්. සමාජයේ තුල පාතාලය වැඩි වෙනකොට ඉස්කෝල වලත් පාතාල ලක්ෂණ වැඩිවෙනවා" රිස්විගේ පිංතූර දෙකක් අපේ කතාබහේදි හුවමාරු වුණා. එකක් නව යව්වනයට පොදු සුන්දර බව විදහා පාන ව්ලාසිතාකාරි ඡායාරූපයක්. දෙවැන්න ඔහුගේ අහිංසක ළමාකම කදීමට පෙන්වන්නක්.

දින තුන පුරාවට "අපි, මිනිස්සු" එකම ජාතියක් කියලා දැනුනා. නටන, ගයන, දුවන, පනින, දඟලන හැඩය එකම මිනිස් හැඩයක් නේද ? භාෂාවේ විවිධත්වය හැරුනම අන් සෑම විටම එකම ශරීරයක්, එකම හදවතක්, එකම විඳිමක්, ඔව් එකම මිනිස් රිද්මයක්.

"අපිට එකතු වෙලා උෟව ගොඩ දාන්න බැරි නම් මම මේ යාළුකම අතහැරලා දානවා" ෂෙහාන් කිව්වම කට්ටිය තවත් හොල්මන් වුනා.

"අපේ සර් දවසක් කිව්වා මොකක්ද පොතක තිබුනලු අපේ පාසල් හරියට රෝගින්ව පිට මං කරලා නිරෝගීත්ව තියාගෙන ඉන්න ඉස්පිරිතාල වගේ කියලා"