ප්‍රගීතිකාවලෝකන

ගීතිකාවක පදරුත් විමසමින් එහි ආත්මයට ඇතුළු වන්නට යොමුවන ප්‍රගීතිකාවලෝකන විශේෂාංගයට මෙවර මා තෝරා ගන්නේ ටිකක් වෙනස් ගීතිකාවක්....

(15 සියවසේ මැද සිට 20 සියවසේ මැද දක්වා)

සාමාන්‍යයෙන්  මෙය 1500 පසු කාලයේ කිතුනු සාහිත්‍ය හැදින්වීමට යෙදෙනු පදයකි. බටහිර මුල්කරගෙන මෙම යුගයේ සාහිත්‍යය ආකර ගණනාවකට වර්ග කෙරේ.

ඔයා මොසැයික් චිත්‍ර දැකලා තියෙනවාද? ඒ චිත්‍ර දුටුවාම ඕනෙම කෙනෙුට හැඟෙන්නේ පොඩි පොඩි වර්ණ කැබලි එක එක රටාවන්ට තියලා සමස්ත රූපයක් චිත්‍රපට නඟලා තියෙනවා වගෙයි. වෙලාවකට අපි ජීවත් වෙන ශ්‍රී ලංකාවත් ඒ වගේ, එක රූපයක් හැදිලා තියෙන්නේ. එක එක වර්ණ තල එකතු වෙලා ඒ වර්ණ තල හරියටම අපේ රටේ තියෙන එක එක කල්ට් වගෙයි. කොළඹ ඉඳන් කොයි පැත්තට ගියත් අපිට පොඩි පොඩි උප සංස්කෘතියන්ගෙන් මිදෙන්න බෑ. අපි පාසල් යනකොට, රැකියාව කරන කොට මිතුරු සමාජ එක්ක ගැටෙන කොට වගේම, සමාජ ජාලාවල ඉද්දීත් අපිට අනන්ත උප සංස්කෘතින්ගෙන් එන මිත්‍රයෝ හමුවෙනවා. ඔය අස්සේ කතෝලික යාළුවෙක් අනිවාර්යයෙන්ම ඉන්නවා. ඒත් අපි එයාලාගේ කල්ට් එක ගැන දැනුවත්ද ? අපිට ඒක දැනිලාවත් තියෙනවාද ?

අප හිතවත් චූලානන්ද සමරනායක සොයුරාගෙ නවතම පරිවර්තන කෘතිය වු මියැදුනු විල පසුගියදා රුසියානු සංස්කෘතික කේන්ද්‍රf්යදි එළි දුටුවා.

ආගමික සහජීවනය පිළිබඳවත් විවිධ ඇහිලිවතුන් අතර සංවාදය පිළිබඳවත් වන කිතුනු භාවිතාවේදි ශ්‍රී ලංකාව තුළ අඩුම අවධානය ඇත්තේ හින්දු දහම පිළිබඳවයි කීවොත් එය නිවැරදිය. එහිදිත් උතුරේ දී හින්දු ප්‍රජාව සමඟ තිබෙන සම්බන්ධය සමඟ සැසදීමේදි දකුණේ දී එවැනි සම්බන්ධයක් ඇත්තේම නැති තරම්ය. 2017 ඔක්තෝම්බර් 18 දීපවාලි දිනදි තබන මේ සටහනට නිමිත්ත වන්නේ ගරු මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමා ලියු ගීයකි.