ශිෂ්‍ය ලෙස්ටර් විදුහල්පති පියතුමාගේ අනුශාසනා පිළිගත්තේ නම්, පියාෙග් කැමැත්තට යටත් වූයේ නමු සිංහල සිනමාෙව් ගමන් මඟ ද මෙය නොවන්නට තිබුණි. ලෙස්ටර් නම් මහා සිනමාවේදියා අපට ලැබුනේ ඔහු මුරණ්ඩු වූ නිසාය. අකීකරු වූ නිසාය.

මාගේ සෙනඟගේ දුක්ඛිත තත්ත්වය මම දිටිමි.

අප දෙවිදාණේ පීඩිත ජන දුක හමුවේ

අන්ධ නොවේ.

 ගී දිවැසිය

 

හැම බැටළුවෙකුම මේ ලෝකේ

එක දෙවි පියාගේ දරුවන් වේ.

ජාතිය අාගම කුලය නිසා

එ් දරුකම නෑ අඩුවන්නේ

එක ජීවිතයක් මහා පොළවේ

බොහෝ ආගමික සම්ප්‍රදායන් (ධර්මය නොවේ) පුරුෂ මූලිකයි. ස්තී‍්‍රයට ලබා දෙන්නේ ද්වීතීය බවක්. එවරස්ට් ගේ කවි අතර ඉතා ප්‍රබල කවියක් වන්නේ ජේසුගේ ජීවන ගමනේ ස්තී‍්‍රන්ගේ දායකත්වය සිත්තම් කරන යථ නම් කවියයි.

සංහාරික භූමියකදි සැබැ මිනිසාගේ හදවතට වඩාත් කථා කරන්නේ මිය ගිය මිනිසුන්ගේ මළ සිරුරු වලට වඩා ජීවත්වන කුඩා දරුවන්ගේ මුහුණුය. අප සිදු කළේ කුමක්ද අප කළ යුත්තේ කුමක්ද යන්න මතක් කර දෙන්නේ ඔවුන්ය.