තරංගනි රෙසිකා ප්‍රනාන්දු (තරුරසි) ගේ කුළුදුල කාව්‍ය සංග්‍රහය වූ ‘තරු ඇස් රහස්’ පෙර වදනේ සිංහල කවියේ නව ශානරයක් ලෙස හඳුනා ගත හැකි කිතු දහමේ විමුක්ති හරය විශාද කරන සාහිත්‍යය ගැන ලියමින් අපි මෙසේ සඳහන් කළේමු.

ශුද්ධ වු බයිබලය කිතුනු ජනතාවගේ පූජනීය ශුද්ධ වු ග්‍රන්ථයයි. එම ග්‍රන්ථය දෙස දේව ධාර්මික ඇසින් බැලීම ප්‍රධානයි. එහෙත් මෙකි පූජනීය ග්‍රන්ථය දෙස සාහිත්‍යමය බැල්මක් හෙලීම ද අතිශ්‍යය අර්ථසම්පන්න වූද රසවින්දනාත්මක වූද කාර්යයකි.

ප්‍රගීතිකාවලෝකන

ගීතිකාවක පදරුත් විමසමින් එහි ආත්මයට ඇතුළු වන්නට යොමුවන ප්‍රගීතිකාවලෝකන විශේෂාංගයට මෙවර මා තෝරා ගන්නේ ටිකක් වෙනස් ගීතිකාවක්....

(15 සියවසේ මැද සිට 20 සියවසේ මැද දක්වා)

සාමාන්‍යයෙන්  මෙය 1500 පසු කාලයේ කිතුනු සාහිත්‍ය හැදින්වීමට යෙදෙනු පදයකි. බටහිර මුල්කරගෙන මෙම යුගයේ සාහිත්‍යය ආකර ගණනාවකට වර්ග කෙරේ.

ඔයා මොසැයික් චිත්‍ර දැකලා තියෙනවාද? ඒ චිත්‍ර දුටුවාම ඕනෙම කෙනෙුට හැඟෙන්නේ පොඩි පොඩි වර්ණ කැබලි එක එක රටාවන්ට තියලා සමස්ත රූපයක් චිත්‍රපට නඟලා තියෙනවා වගෙයි. වෙලාවකට අපි ජීවත් වෙන ශ්‍රී ලංකාවත් ඒ වගේ, එක රූපයක් හැදිලා තියෙන්නේ. එක එක වර්ණ තල එකතු වෙලා ඒ වර්ණ තල හරියටම අපේ රටේ තියෙන එක එක කල්ට් වගෙයි. කොළඹ ඉඳන් කොයි පැත්තට ගියත් අපිට පොඩි පොඩි උප සංස්කෘතියන්ගෙන් මිදෙන්න බෑ. අපි පාසල් යනකොට, රැකියාව කරන කොට මිතුරු සමාජ එක්ක ගැටෙන කොට වගේම, සමාජ ජාලාවල ඉද්දීත් අපිට අනන්ත උප සංස්කෘතින්ගෙන් එන මිත්‍රයෝ හමුවෙනවා. ඔය අස්සේ කතෝලික යාළුවෙක් අනිවාර්යයෙන්ම ඉන්නවා. ඒත් අපි එයාලාගේ කල්ට් එක ගැන දැනුවත්ද ? අපිට ඒක දැනිලාවත් තියෙනවාද ?