කාන්තාරු මාස්ටර් කෙනෙකු වූවත් අයිවෝ ගේ පියා ඔහු සංගීතය හැදැරිම හා ගායනයට යොමුවීම කෙරෙහි පහත් සිතකින් නොබැලුවේය. සංගීතයට යොමුවීමෙන් ඔහුගේ ජීවිත ගමනට අයහපතක් වේ යැයි සිතූ පියා සුනිල් සාන්තයන් අැසුරේ සංගීතය ඉගෙනීමට තම යුතු කළ ඉල්ලීමට අනුකූලතාවයක් නොදැක්විය. එහෙත් අයිවෝ ඩෙනිසුන්ගේ වචන වලින් කීවොත් අම්මා මරියා තුමිය සේ මැදිහත් වී මංපෙත විවර කර දුන්නාය.

වර්තමාන කතාවද, අනාගත කතාවද එයම වන බව සිතන්නට සිදුවීමත් වේදනාවකි. අප මහන්සි විය යුත්තේ ඒ කතාව වෙනස් කරන්නටය. වෛරයේ, ද්වේශයේ, ආත්මාර්ථයේ කතාව වෙනුවට එකිනෙකා තේරුම්ගැනීමේ, පිළිගැනීමේ ආදරයේ කතාවක් බවට පත්වීමටය.

ඇත්තටම මේ චිත්‍රපටිය සංහිඳියාව පිළිබඳ චිත්‍රපටයක් නෙවෙයි. සංහිඳියාව මේ රටට ඇවිල්ල තියෙනවා අපි හැමෝම අත්වැල් බැඳගෙන ඉම්මු කියන පණිවිඩය ගේන චිත්‍රපටයක් නෙවෙයි. මේ චිත්‍රපටය මේ රටේ සංහිඳියාව ඇණ හිටින තැන ප්‍රශ්න කරන චිත්‍රපටයක්.

වැටුණොත් පොතක් බිමට

වැඳ අරගන්න දෝතට 

කියා දුන්නේ ඔබමයි

පැටී වියේ අප හට...

මේකෙන් මොකක්ද ඔහේ කරන්ඩ හිතාගෙන ඉන්නේ ? 

අඳ දැරිය ඉන් ද වු පසුව බිරිඳ මගෙන් ප්‍රශ්න කළාය. දැරිය අප‍්‍රාණවාචිකව හදුන්වනු ඇසු මගේ යටි සිත කීරිගැසි ගියේය. මගේ කෝපය පාලනය කරගනු වස් මට සෑහෙන ආයාසයක් දරන්නට සිදු විය. කෙසේ වතුදු මා මගේ අතිශය නිශ්චල එමෙන්ම දීර්ඝ වු භාවනාවේ ගැළී හුන් බැවින් මම මා පාලනය කරගෙන එක අතක් දැරිය මත තබාගෙන අප වටා සිටි ඔවුන් දෙසට හැරුණෙමි.

”මම මංමුළා වු බැටළු පැටවා රැගෙන ආවෙමි”
හැකි උපරිම සංයමයෙන් යුතු ව කියා සිටියෙමි.