ද බොහෝ අාගමික නායකයින්ද කූට ව්‍යාපාරිකයින්, දූෂිත දේශපාලකයින් දැහැමියන් සේ බව්තිස්ම කරන්නේ තමන්ට ලැබෙන වාසි නිසාය. පල්ලි, පන්සල් වලට උපකාර කිරීම දේශපාලන අල්ලස් වූවද එ්වා භාර ගනිමින් ගරු නම්බු දෙන්නේ එ් නිසාය.

යම් සහෝරයකු හෝ සහෝදරියක හෝ අැඳුම් නැතිව, දිනපතා කෑම නැතිව සිටියදී ඔබගෙන් යමෙක් ඔවුන්ගේ ශාරිරික අවශ්‍යතා සපයා නොදී " ඔබට දෙවි පිහිටය. උණුසුම අැඳ පැළඳ කැඩී සතුටුවන්නැයි"යි ඔවුනට කියන්නේ නම්, එයින් මොන යහපතක්ද ?

ශුද්ධවන්තකම, ශුද්ධවන්තකම මනින මිණුම් බවට දිළින්දා කෙරෙහි දක්වන අාකල්පය පත්වන බව ජාකොබ් සදෙස අවධාරණය කරයි.ශුද්ධවන්තකම යනු දෙවියන්වහන්සේ තෝරාගත් දිළින්දා පිළිගැනීම හා දේව රාජ්‍ය උදෙසා වැය වීමයි.

සැබෑ ප්‍රශංසාව තමයි “ජීවිතයම ප්‍රශංසාවක්” බවට පත්කර ගැනීම. එවිට ඔබ ප්‍රශංසා කරනවා විතරක් නොවෙයි. ඔබව දකින සියලු දෙනා දෙවියන්ට ප්‍රශංසා කරනවා. ඒ ප්‍රශංසාවේ ඉල්ලම් නෑ. ප්‍රශංසාවම, ස්තූතියම පමණයි.

ධනය, පිරිස් බලය සහ කීර්තිය ක්‍රමයෙන් එ්කරාශී වන විට, එ්වා කෙරෙහි වඩ වඩා ගිජුවීමේ මනුෂ්‍ය ස්වභාවය නිසා සංවිධානයේ ශක්තිමත් බවට සහ නායකත්වයේ ස්ථාවරය බවට හේතු වන අයුරින්, ගුණාත්මක අරමුණු හීලෑ කර ගැනීමට සිදු වේ.