මේ වර්ෂයෙද් ශී‍්‍ර ලංකාවේ තේ වගාවට වසර 151 ක් පිරේ. එහෙත් කඳුකර ද්‍රවිඩ කම්කරු ජනතාවගේ ජීවිත ශත වර්ෂ එකා මාරකට පසුත් පවතින්නේ දියුණු තැනක නොවේ. වසර 151 ක් ගත වන තැන කඳුකර ද්‍රවිඩ පාසල් වල ඉගැන්වීමට ඉන්දියාවෙන් ගුරුවරු ගෙන්වීම ගැන කතා බහා ඇති වන්නේ ඒ නිසයි. කඳුකර ද්‍රවිඩ ජනයාගේ ජීවිතය ගොඩනඟන කිතුනු මෙහෙවර ගැනද අපිට සෑහීමකට පත් විය නොහැකිය. ජාකොබ් පියතුමාගේ කතාව ඒ මෙහෙවර සඳහා කිතුනු සභාවලට අභියෝග කරයි.

පූජක දිවියට වසර 50 ක් ජීවිතයට වසර 80ක් සපිරෙන. ගරු මයිකල් සිල්වා (නි.ම.නි) පියතුමාගේ සංගීත දූත සේවාව පිළිබඳ කෙටි ඇගයුමකි.

මොවුන් වෙනුවෙන් උතුරේ රදගුරුවරු යුක්තිය ඉල්ලා හඬ නැගීම ද්‍රෝහී කමක්ද ? රට පාවා දීමක්ද ? එහෙත් ඔවුන් එසේ නොකරන්නේ නම් එය ඔවුන් ජනතාවට කරන ද්‍රෝහිකමකි. දකුණේ සභා නායකයින් ඊට එරෙහි වන්නේ, අතුරුදහන් වූයේත් යුක්තිය ඉල්ලා හඬ නඟන්නේත් දෙමළුන් වීම නිසාද?

2009 මැයි 18 දින මෙම සංහාර භූමියෙන් තම ජනතාවත් සමඟ පිට වී පැමිණෙන අතරමඟචදි එතුමා මරණයට පත් විය. සති ගණනාවක් තිස්සේ ආහාර හා ජලය වෙනුවට ඔවුන්ට ලැබුණේ බෝම්බ, ෂෙල් වෙඩි ප්‍රහාරයන්. ඊට ගොදුරු වුණු තම ජනතාවගේ සිරුරු කෑලි බවට පත්වන අයුරු එතුමා සියැසින් දිටීය.

‘තමන්ට පහර දෙනු ලබන විට සහ පාගා දමනු ලබනා විට කෑගෑම හරි දෙයක්දැයි මම නොයෙක්විට කල්පනා කළෙමි. ප්‍රබල අභිමානයක් පාමින් සාවඥ නිහැඬියාවක් මගින් වධකයන්ට පිලිතුරු දෙමින් ඔවුන්ට මුහුණ දීම වඩා හොඳ නොවන්නේද?