සාතිශ්‍ය බහුතරය කිතුනුවන් වූ රටක,මෙවැනි සටන් පාඨයක් මතු විය හැකි ද ? ඔව්, එය එසේ සිදුවිය. ඒ 1980 දශකයේ දී ලතින් ඇමරිකාවට අයත් එල් සැල්වදෝරයේදීය.

ඉතා චාම් සරල ගැහැනියක වු රාජිනි බොහෝ යාපනයේ වෘත්තිකයින් සේම තම රාජකාරියට ගියේ පා පැදියෙනි. මිනිමරුවාට ඇය පහසුවෙන් ඉලක්ක කර ගත හැකි වුයේ ඒ නිසාය. තම හෘදසාක්ෂියට අවංක සැබෑ මිනිසුන් තම ස්ථාවරය ඉදිරියේ හැසිරෙන අනම්‍ය නිර්භය ස්වරූපය අවසන් මොහොත වන තුරු ඈ දරා සිටියාය.

හෙළා දුටු අන්‍ය ජාතිකයින්ට ඉහලින් සිටි උදාරකම් නිසා අනුන් පහත් කොට සලකන යුදෙව්වන්ගේ අධිපතිභාවයට උන්වහන්සේ විරුද්ධ වු සේක.

ඒ, 1990 අගොස්තු 15 වෙනිදාය. දේ මාතාවන් ස්වර්ගයට වැඩිය ණය මංගල්‍යය කතෝලික විශ්වාසයට අනුව සමරන දාය. නමුත්, සැබැ ණය යුක්තිය වන්නේ ඒ වන විටත් යුධ බිමේ හිර වි සිටින ජනතාව මුදාගෙන ආරක්ෂිත ස්ථානයක් වෙත රැගෙන ඒම බව එතුමාට දැනුනේය. එතුමා ඒ සඳහා පිටත් විය. ඉන් වසර 28 ක් ගත වි තිබේ. එහෙත් එතුමාගේ මල සිරුර හමුවීම මතු නොව එතුමාට සිදු වු දේ පිළිබඳව වගකිව යුතු ප්‍රකාශයක්වත් තවම සිදු වී නැත. මේ එතුමා පිළිබඳ සටහනකි. එතුමාව මඩකලපුවේ සාන්ත මයිකල් විද්‍යාලයේ දරුවන් හා ආදි සිසුවන් හැදින්වූයේ බාස්කට් බෝල් ක්‍රීඩාවේ පියා වශයෙනි.

මේ 2018 ජූලියයි. ලාංකේය ඉතිහාසයේ අඳුරුතම ජූලිය වු කළු ජූලියට වසර 35 කි. එක කළු ජුලිය තුළ සියගණනක් අහිංසක දෙමළ පුරවැසියන් මරා දැමුහ. ඒ ඔවුන් දෙමළ වීම නිසාමය. ඒ සිය ගණනක් අතර ගරු මේරි ඇග්නෙටා සොයුරිය යනු එක් අයෙකු පමණි. අප ඇය ගැන කථා කරන්නේ සෙසු අය අපට අවැදගත් නිසා නොවේ. ඇය ලාංකේය ඉතිහාසයේ මිනිසුන්ට ජාතිභේදයකින් තොරව ආදරය කළ වරදට ඝාතනය වූ පළමු පැවිදි සොයුරිය නිසාවෙනි. මේ ඇගේ කතාවය.